برآوردها نشان می‌دهد که در ایران، 20 میلیون نفر در محله‌های فقیرنشین زندگی می‌کنند. گرچه مطالعات زیادی درباره آن به انجام رسیده؛ ولی هنوز راه‌حل دقیقی به دست نیامده است. ظاهراً دلیل اصلی این عدم موفقیت، نادیده گرفتن همه عناصر ذی‌مدخل در معادله ساماندهی بوده است. به این منظور، این بررسی به شیوه توصیفی و تحلیلی به انجام رسید. داده‌های موردنیاز به روش اسنادی از بررسی‌ها و تحقیقات قبلی به دست آمد و برای تکمیل این اطلاعات، نقطه نظرات 130 نفر از کارشناسان این حوزه اخذ گردید. اطلاعات گردآوری‌شده به شیوه تحلیل محتوایی و مدل‌سازی ساختاری تفسیری، تجزیه‌وتحلیل گردید. نتایج نشان داد که اقدامات صورت گرفته اغلب پراکنده، عمدتاً بی‌هدف و فاقد مبانی نظری در سطوح هستی‌شناسی، معرفت‌شناختی و روش‌شناسی بوده است. درنتیجه، چون عناصر ذی‌نقش در معادله ساماندهی به‌درستی و با ارزش واقعی جایگزین نشده‌اند، همیشه حاصل معادله برابر صفر بوده و به همین دلیل، هیچ تحولی حادث نشده است. بر این اساس، برای هر نوعی پیشرفتی در این قلمرو، باید محیط سیاسی (محیط فعال) آماده‌شده و در کنار آن، شرایط انسانی تحول پیداکرده و در نهایت با تغییر موقعیت اجتماعی همراه گردد. بر این اساس و وفق مرامنامه تأثیر شهری، موقعیت اجتماعی مساوی با کاهش طرد اجتماعی و اقتصادی است، وضعیت انسانی برابر با رفع نیازهای اساسی و ساخت و استفاده از دارایی‌ها و ایجاد محیطی توانمند برابر با بهبود حکمرانی است که باعث کاهش فساد و بهبود دسترسی به خدمات و منابع می‌شود.