این روزها، مغازه ها، فروشگاه ها، هتل ها و ... به دلایل مختلفی از جمله مسئله حجاب پلمپ می شوند. اما در این نوشته قصد نداریم به دلایل و عوامل این اقدام بپردازیم. در عین حال به پیامدهای اشتغال، بیکاری و ... این مهم هم کاری نداریم. آنچه در اینجا مدنظر است، استقبال بعضی از مالکین و صاحبین حرف از این اقدام دولت است. اگر تا چند وقت پیش برگزاری جشن طلاق، امری غیر عادی و نا به هنجار محسوب می شد و حالا به روالی پذیرفته شده تبدیل شده است، پلمب اماکن کار و کسب هم چنین روندی را طی کرده و یا حداقل دارد طی می کند. به طوری که صاحبین برخی از کار و کسب ها نه تنها از اظهار و بیان پلمب محل فعالیت خود شرمنده نیستند که از آن بهره برداری تجاری می کنند. من که سالی 30 تا 40 کتاب مختلف خریداری کرده و یا حداقل مطالعه می کنم، تا چند وقت پیش نمی دانستم که سروش صحت چند کتابفروشی مهم در شهرهای ایران دارد، حالا بعد پلمب یکی از فروشگاه های ایشان در شهر رشت، حداقل آدرس دو یا سه مورد از آنها را دقیقا در شهرهای اصفهان، رشت، تهران و ... می دانم. بدون شک بعد از بازگشایی، به محض سفر به این شهرها، از این فروشگاه ها دیدن خواهم کرد. مورد پلمبی بعدی، آرایشگاه سرکار خانم ساره بیات است. این آرایشگاه که حتی در روز افتتاح به دلایلی پلمب شده است؛ آنقدر مهم بوده که در اخبار سراسری رسانه ملی هم مطرح شده و تقریبا تمام روزنامه ها و مجلات زرد و سرخ و غیره به آن اشاره کرده اند. حالا تقریبا 90 درصد از مردم ایران که اصولا هیچ اعتقادی به امضا گرفتن و سلفی انداختن با سلبریتی ها و فعالیت آنها نداشته و پول رفتن به آرایشگاه، آنهم از نوع لاکچری آن را ندارند، دقیقا متوجه شده اند که خانم ساره بیات، اولا هنر پیشه است و ثانیا در فلان خیابان و بهمان پلاک، آرایشگاه زیبایی تاسیس فرموده اند! این در مورد رستوران کریم باقری، باشگاه رحیم نوروزی و ... هم مطرح می باشد. از آنجا که هیچ کار و کسبی، زمانی طولانی پلمب نمی ماند(به خصوص در ایران که روز بعد رفع پلمب می شود)؛ واقعا اگر این دوستان میلیاردها تومان صرف تبلیغات می کردند، می شد اینطور معروف و مشهور شوند؟!