شهرداری نهادی عمومی و خدمات رسان است که اگر تعامل سازنده و دقیقی با شهروندان نداشته باشد، نه تنها نمی تواند خدمات لازم را فراهم آورد، بلکه در صورتی که بتواند بالاترین سطح خدمات را هم ارائه دهد، قادر نخواهد بود رضایتمندی کامل و همکاری واقعی شهروندان را به دست آورد. به همین دلیل، نیروهای آموزش دیده و مجهز به سلاح ارتباط و تعامل سازنده با مردم، تنها سرمایه ای است که شهرداریها در اختیار دارند. این مهم زمانی اهمیت و جایگاه واقعی خود را پیدا می کند که بدانیم، شهرداریها در جذب نیروهای متخصص و ماهر، بالاترین شانس و اقبال را دارند. دلیل این مدعا، آن است که هم اکنون بزرگترین مخصصان حوزه شهر و شهرسازی در این نهاد مشغول خدمت بوده و تقریبا همه اساتید دانشگاه به نوعی به این نهاد عمومی، ارائه مشاوره می دهند. اما این نیروها، اغلب به درستی به کارگرفته نشده و عملا تعامل شهرداری با مردم در اغلب شهرهای جهان سوم و به خصوص ایران، با تنگناهای عدیده ای روبروست. در این ارتباط، دلایل متعددی مطرح هست که به نظر می رسد یکی از مهمترین آنها این است که این نیروها بعد از مدتی، آنقدر سرگرم انجام امور روتین و روزمره می شوند که تقریبا ارتباط خود را با عالم بیرون از دست می دهند. در این میان، گروهی چاپلوس و بادمجان دور قاب چین، چنان از این نیروها تعریف و تمجید می کنند که باد عجبی که در دماغ این گروه می افتد، آخرین رنجیره های ارتباط و پیوند با مردم را از بین می برد. به همین دلیل، نیروهای شهرداری، شهروندان را که به نوعی ولی نعمتان آنها هستند را به تمسخر گرفته و هر چه بیشتر بر طبل انفصال می کوبند. ظاهرا، سریع ترین راه برای درمان این معضل اساسی، بازگشایی در های تعامل و ارتباط شهروندان و بدنه اجرایی شهرداری است. اما چون چنین زمینه ای در خلاء ممکن نخواهد بود، توصیه می شود که حلقه ای واسط برای این مهم تعریف شود که از دید ما، این حلقه واسط می تواند نشست های تخصصی و دانشگاهی باشد. به طوری که بتوان از این طریق، بهترین و اساسی ترین گزینه ها، مورد بحث و حک و اصلاح قرار گیرد و بهترین آنها در عمل مورد استفاده قرار گیرد و ...