رستم صابری فر

تقریبا همه مردم ایران سیزده بدر را می شناسند و آن را تمام و کمال، قبول داشته و در اجرای مراسم آن هیچ کم و کاستی روا نمی دارند! من اما، چندسالی است که با گروهی از دوستان، در باره مراسم چهارده بدر در ایران باستان تحقیق می کنم و متوجه شده ایم که این مراسم هم آداب و مراسم خاص خود را دارد! جالب است که این روز با سیزده بدر، همپوشانی دارد. در واقع، زمان واقعی چهارده بدر درست از لحظه ای آغاز می شود که اولین مسافر سیزده بدر، قصد خانه کرده و دشت و دمن را به سوی شهر و منزل و ماوای خود ترک می کند. دقیقا از همین زمان من و دوستانم در سراسر ایران به تاسی از نیاکانمان، شروع می کنیم به جمع آوری آت و آشغال هایی که علاقمندان به طبیعت! در اینجا و آنجا رها کرده اند. به خصوص اول می رویم سراغ آتش های زیر خاکستر، ته مانده سیگارهای روشن و ... که ممکن است آتش سوزی های مهیبی را باعث شوند. بعد با کیسه زباله به دست، تمامی ته مانده های غذا را جدا کرده و زباله های خشک را هم در محفظه های دیگری قرار می دهیم تا از هر کدام از آنها، به شکل مناسب استفاده نمایم(تغذیه حیوانات، ارائه به سازمان بازیافت و ...). این مراسم گاها بیش از یک روز طول می کشد و شاید در سالهای آینده، بتوانیم پانزده بدر و شانزده بدر و ... را هم به این مراسم اضافه نماییم. اما بعید نیست شمایی که این متن را می خوانید به جمع ما بپیوندید و این مدت را کاهش دهیم. خدا را چه دیدی! شاید برخی ها قبل از این که بروند سیزده بدر، کتاب خاویر کرمنت را مطالعه نمایند، شاید!