در برنامه ریزی شهری اولویت اول با تعیین اهداف می باشد.

در تهیه برنامه های بلند مدت توسعه شهری، اغلب اتکا بر اهداف، استراتژی و مطالعات بلند مدت می باشد.

با وجود آن که تکیه بر کنترل عملکردها، فعالیت های اقتصادی و اجتماعی از اهمیت زیادی در برنامه ریزی شهری برخوردارند می باشند، محور اصلی در چنین روندی سازماندهی فضا است.

یکی از اشکالات اساسی در تدوین طرح های شهری، بهنگام نبودن این برنامه هاست. در واقع، طولانی شدن مدت زمان تهیه برنامه های شهری و منطقه یکی از عواقب اصلی اش، از دست رفتن بهنگامی برنامه می باشد.

بر خلاف اغلب کشورهای توسعه یافته، برنامه ریزی شهری در ایران عمدتا به توسعه و گسترش کالبدی شهرها توجه دارد.

مفهوم فرایند با تاکید بر تفکر رفتارگرا در طراحی و برنامه ریزی شهری مطرح است.

مبانی نظری طرح های استراتژیک، مبتنی بر نظریه هایی است که در دهه 1950 تا 1960 مطرح بوده و شیوه های نگرش طرح های جامع را مورد نقد قرار می دادند که مهمترین آنها نظریه سیستم ها بودند.

برنامه ریزی راهبردی برنامه ای معطوف به اجراست که مهمترین راهبردهای توسعه شهری و منطقه ای را مورد توجه قرار می دهد و نتایج آن مستمرا با مشارکت ذینفعان حاصل می گردد.

در برنامه راهبردی، اعلام پذیرش یا عدم پذیرشخط مشی های موجود در سطوح بالاتر برنامه برای برقراری رابطه بین ناحیه مورد برنامه ریزی با چارچوب های وسیع تر ضروری است.

پاتریک ابرکرامبی که در برنامه ریزی منطقه از معروفیت خاصی برخوردار می باشد، بیشتر به خاطر طراحی روند توسعه لندن بعد از جنگ جهانی دوم برای محققان شناخته شده است.